Mastermind

Van plan naar werkelijkheid?

Aan het begin van de zomer schreef ik iets over een mogelijke samenwerking met een opleiding in Oxford. Er was een eerste contact, maar verder lag alles nog open: een mooi project voor dit studiejaar.

Ondertussen is dit project echt gaan lopen en is er heel veel gebeurd. Voorafgaand aan de Frankfurter Buchmesse heb ik wat gemaild met een meneer van de opleiding in Oxford, en uiteindelijk heeft een van zijn collega’s op de beurs een erg leuk gesprek gehad met twee van mijn collega’s (de meneer zelf was niet in Frankfurt, en ik zat op dat moment helaas alweer in de trein naar huis).

Naar aanleiding van dat gesprek hebben we verder gemaild en vervolgens hebben we de stoute schoenen aangetrokken en aangegeven dat het ons leuk lijkt om met een groep studenten langs te komen. Het zou dan gaan om studenten die een specifieke minor volgen en die we in contact willen brengen met het buitenlandse uitgeefvak, maar ook met buitenlandse studenten.

Net toen ik dacht dat de goede man helemaal in paniek geraakt was van dit idee en niet meer zou reageren, kreeg ik een erg enthousiaste mail van hem. Het leek hem een leuk plan en hij zou dit soort wederzijdse bezoeken erg leuk vinden in aanloop naar een mogelijke ‘echte’ overeenkomst.

Nu dat wederzijdse enthousiasme is uitgesproken, is het tijd voor een volgende stap: we gaan op bezoek in Oxford, om nu dan toch in levende lijve kennis te maken en te kijken of de mogelijkheden, die op papier erg goed lijken, echt zo goed zijn. Reuze spannend natuurlijk, en ook ontzettend leuk. Het lijkt er op dat er langzaam maar zeker iets van de grond begint te komen! Wordt, wederom, vervolgd…

Dwarrelende blaadjes

Herfst! De bladeren komen in één keer van de kastanjebomen voor m’n huis afzetten, waardoor de hele voortuin een gezellig herfstbos is. De open haard gaat in het weekend weer lekker aan en ik ben afgelopen week toch zeker vier keer zeiknat geregend. Het is weer november!

Dat betekent ook dat het druk is op het werk: de eerste periode is net afgerond en de volgende begint komende week. Dat tweede blok is een druk blok, omdat ‘mijn’ module dan is: een vak over de boekenuitgeverij dat ik samen met een collega coördineer. Leuk, maar ook druk.

Verder komen in dat tweede blok de feestdagen altijd langszeilen en worstelt minimaal de helft van de collega’s met verkoudheden en griepjes. Hopelijk blijft dat me dit najaar bespaard…

Ook qua overige werkzaamheden hoef ik me niet te vervelen: het voorbereiden van een minor in het derde blok, het schrijven van stukken voor de accreditatie, het aansturen van de volgende stap in de curriculumherziening, het lanceren van een herziene nieuwsbrief... Als het geen dominostenen zijn die in m’n hoofd omvallen, dan zijn het toch zeker rondvliegende herstblaadjes. Misschien toch maar eens de bezem erdoor halen?

Hollen of stilstaan

Het is het één of het ander: hollen of stilstaan. In september heb ik, qua studie, de benen uit mijn lijf gehold. En je raadt het al: na het inleveren van de opdracht was het in oktober vervolgens stilstaan. Of ten minste, heel langzaam slenteren.

Om te beginnen hadden we deze maand slechts één bijeenkomst, vanwege de herfstvakantie. En qua voorbereiding van zowel die ene bijeenkomst als van de volgende in november, viel de hoeveelheid werk mee. Natuurlijk, er waren wel wat opdrachtjes, maar meer dan dat werd het niet. Dus was het wat dat betreft even rustig.

Natuurlijk betekende dat niet dat ik achterover kon gaan zitten: het verandertraject uit het plan moet natuurlijk wel echt uitgevoerd worden. Dat kwam gelukkig (hoewel, daar was ook wel over nagedacht) bijna vanzelf aan de orde op het werk, en dus voelde het niet als een extra opdracht, maar als het ‘gewoon’ doen van m’n werk. En daar is het wel vaker druk, dus wat dat betreft: geen problemen.

Overigens heb ik stiekum toch een beetje achterover gezeten. Want toen de beoordeling van m’n veranderplan binnen was, kon ik opgelucht ademhalen: een 8,4!! Jeeeee! Dat haalde de druk voor de rest van de module toch een beetje van de ketel, waardoor ik even kon slenteren (echt stilstaan gaat niet lukken, vrees ik).

Komende maand moet ik echter langzaamaan gaan beginnen met het evalueren van het verandertraject (en dat weer beschrijven natuurlijk). Ik vermoed dat het in de loop van november dus weer hollen wordt, om dan vlak voor de kerstvakantie met piepende remmen halt te houden. We zullen zien…

Domino-day

Geef één steentje een zet en de hele handel duvelt om. Een vrij eenvoudig concept, maar er zijn mensen die er de prachtigste kunstwerken van kunnen maken, waar dan urenlang verslag van wordt gedaan op tv. Domino-day, noemen ze dat. Ik kan er niet naar kijken; ik word er altijd een beetje nerveus van.

Datzelfde gevoel krijg ik als het weer ’s domino-day in m’n kop is. Geef één gedachte een duwtje en de rest tuimelt er als een stel gekleurde steentjes achteraan. Zolang er alleen een eenvoudig lijntje loopt is dat niet zo’n punt, maar op dit moment zit m’n hoofd middenin een groot en ingewikkeld dominokunstwerk. Zo een waarbij watervallen, slingerkogels en wipwapjes een belangrijke rol spelen…

Het omgooien van het eerste steentje was het bezoeken van de Frankfurter Büchmesse. Drie dagen lang gesprekken met mensen uit verschillende landen en met verschillende achtergronden. Amerikaanse rechtenagenten, Engelse scouts, Zweedse uitgevers, Vlaamse redacteuren, Duitse beursorganisatoren, Nederlandse e-bookproducenten, collega’s van media-opleidingen uit Duitsland, Engeland en België…

Al die ontmoetingen kunnen weer gaan leiden tot mooie dingen: inhoud voor interessante colleges, samenwerkingsverbanden voor een minor, gastsprekers voor studenten en ga zo maar door. Maar wellicht leidt één gesprek ook wel tot hele interessante mogelijkheden voor mijn eigen afstuderen, en die gedachte veroorzaakt de meeste vallende steentjes in m’n hoofd.

Het afgelopen half jaar heb ik al veel nagedacht over de mogelijkheden voor m’n afstudeerthesis. Ik blijf rondjes draaien om twee punten: ik wil iets doen met het thema ‘excelleren’ en ik zou, vanwege dat thema maar ook uit persoonlijke interesse, graag iets met (of in!) Amerika doen.

Op de Büchmesse kwam ik in contact met een Amerikaanse agent. We raakten aan de praat, zij vertelde dat er ook in de USA weinig opleidingen zijn die zich specifiek op het boekenvak richten, ik zei dat ik wel wist van een opleiding in Portland en wat bleek: de academisch programmaleider van die opleiding is een vriend van deze mevrouw! Ze beloofde me via de mail aan hem voor te stellen, en ze heeft die belofte ondertussen ook ingelost. Helemaal top, natuurlijk.

Om nog wat extra vallende steentjes toe te voegen aan de herrie in m’n hoofd: manlief en ik spelen al een tijdje met de gedachte om in de zomer van 2010 weer naar Amerika te gaan. En toevallig of niet, Portland staat in het wensenlijstje…

Waar dit allemaal toe gaat leiden is natuurlijk nog een groot vraagteken, maar wat ik wel weet is dat ik er wat nerveuzig van word. Er zijn allemaal dominosteentjes aan het omduvelen, en ik ga er alles aan doen om te zorgen dat ze, eenmaal omgevallen, een geweldig mooi kunstwerk gaan vormen. Maar man, wat is dat spannend!

Poolse wervelwind

Nog nooit heb ik me zo geschaamd voor m’n eigen huis. Wat een bende bleek het te zijn! Zelf wist ik van niets, ik dacht dat een maandje geen hulp niet al te veel smerigheid op zou leveren. Nou, daar dacht onze nieuwe poetshulp héél anders over!

Inderdaad: nieuwe hulp! Halleluja! Na een maandje zoeken en rondvragen bracht het prikbord van de supermarkt uitkomst. Want daar hing ze. Of althans, haar briefje. Zondag meteen gebeld, dinsdag kennis gemaakt en vrijdag is ze begonnen.

Eerste halte: de zolder. Tjsa, daar komen we eigenlijk niet zo veel. En de katten des te meer. De vorige poetshulp dan weer niet, en zo kwam het dat ik bij elke zucht of uitroep die van zolder kwam steeds verder in elkaar dook achter m’n computertje. Deze nieuwe mevrouw heeft een zwaar Pools accent; misschien kun je je er iets bij voorstellen… ‘Veeeeeeel sjtoffffff hier!’ en ‘heb jij iets voor te poetsje die spinnerag?’. Oh, en toen ze de logeerbedden van de kant trok (ik geloof niet dat dat ooit eerder gebeurd is): ‘aiai, kOmposjt!’. Waarmee ze veel kattenharen en een prehistorisch plasje ingedroogde kattenspuug bedoelde. Zoals ik al zei: ik heb me geschaamd.

Maar het was ook erg feestelijk. Deze mevrouw weet van wanten (dat was wel duidelijk: de logeerbedden-actie verraadt dat een beetje) en in ruim drie uur was ze als een heuse wervelwind het hele huis doorgeraasd. Lekker ruiken dat het deed, en fijn schoon dat het was! Helemaal goed. En als afsluiter had ze nog een geweldige opmerking: ‘volgende keer neem ik mee goeie chemikal. Jij hebt niet die goeie chemikal. Jij bent kleintje, jij weet niet dat!’. Dat belooft nog wat…

Het ei is gelegd!

Het was hard werken, de afgelopen drie weken. Er ging vrijwel geen avond voorbij zonder studeren, en ook in het weekend heb ik meer dan gebruikelijk achter de computer gezeten. Het leek wel of er geen eind kwam aan de onderdelen die in het veranderplan moesten.

Af en toe werd ik er zelfs een beetje moedeloos van: hoe zou het in vredesnaam moeten lukken om een compleet plan, helemaal volgens de opdracht en compleet met nette referenties en keurige opmaak, op 5 oktober af te hebben? Zoals ik al eerder opmerkte: doorploegen bleek het devies. Gaan zitten, en gewoon maar weer een stukje doen, ook als het leek alsof het geen klap opschoot.

En dat doorploegen is beloond: vanmiddag om half drie zat de opdracht in de mail naar m’n begeleider. Het is (voor nu) klaar, we kunnen even terugschakelen naar ‘alleen maar’ gewone voorbereidingsopdrachtjes: het ei is gelegd! Ontspanning en opluchting komen naar boven borrelen: tijd om met een hapje en een glas op de bank te ploffen!