Mastermind

Great trip!

The Monday after the week before, was het vandaag. Weken hebben we er knalhard naar toe gewerkt en vorige week was het eindelijk zo ver: met twintig studenten en vijf docenten vertrokken we naar Oxford.

De trip was in één woord geweldig! Prachtige gebouwen, ladingen boeken, hartelijke ontvangsten,  leerzame verhalen, zinvolle gesprekken. Oh, en natuurlijk hartstikke leuke studenten en superlieve collega’s. Dat alles maakte deze drie dagen tot een groot succes.

Het waren slechts drie dagen, maar het voelde als drie weken. Zo vol zat het programma met leuke, interessante en fascinerende bezoeken aan bibliotheek, universiteit, uitgever en colleges. Zo ondergedompeld waren we even in ons eigen boekenwereldje, dat de rest van de wereld even naar de achtergrond verdween.

Vandaag was het, na een weekend waarin ik meer sliep dan wakker was – reizen met studenten is leuk, maar ook best vermoeiend – tijd om weer op aarde terug te komen. Achterstallige e-mail, licht verwaarloosde andere werkzaamheden en een stapel nakijkwerk lagen op me te wachten toen ik om half negen redelijk fris binnenkwam. Ik heb dan ook een fikse deuk in de stapel werk weten te slaan, maar om half vier kwam de man met de hamer langs.

Blijkbaar heb ik nog niet helemaal genoeg bijgeslapen na de laatste enerverende weken. Dat moet toch snel opgelost gaan worden, want voordat we het weten staat de volgende trip in deze minor op het programma, naar de London Book Fair. En ook daarvoor moet nog het nodige worden voorbereid. Eén ding weet ik wel: als die trip net zo leuk wordt als die van vorige week, dan is het de moeite en vermoeidheid driedubbel en dwars waard!

Oh, en wie meer wil weten over wat we precies deden in Oxford: een inhoudelijk (kort) verslag verschijnt deze week op www.rmpnieuws.nl

Kom maar op!

‘Van voor naar achter, van links naar rechts, van voor naar achter…’ Ik voel me momenteel net een Nederlandse Amerikaan in een rollercoaster. Drukdrukdruk, met werkwerkwerk. Leuk werk, dat dan gelukkig weer wel, maar vermoeiend is het wel.

Aankomende week is vooral reuzespannend en vergt veel voorbereiding. Aftrap van de minor, eerste college voor onze lijn ‘Nederlands Uitgeeflandschap’, een hoorcollege over e-books, de afstudeerders op helpen starten en, last but not least, op woensdag naar Oxford met 20 studenten.

Die combinatie van factoren (oh, plus nakijkwerk, plus teamdag over curriculum) maakt dat ik de afgelopen week, net als m’n collega’s overigens, knalhard gewerkt heb. Het leuke is wel dat we echt met elkaar bezig zijn om er wat moois van te maken, dus dan is het geen probleem om, bijvoorbeeld, de halve dinsdagavond met collega’s aan de telefoon te hangen om nog even te overleggen.

Gelukkig was het vooral stevig doorwerken en niet zozeer stressen. Ook nu, de avond voordat het feest losbarst, kan ik niet zeggen dat ik gestresst ben. Moe, dat zeker, maar ik heb er ook zin in. Het wordt ongetwijfeld een hartstikke  leuke week, met nog meer hard werken, maar vast ook heel veel voldoening en veel lol. Kom maar op!

We have lift off!

Afgelopen week kwam het er dan eindelijk van: de lancering van het weblog voor ons afstudeerprofiel. Het plan lag er al een tijdje: de oude nieuwsbrief was aan een update toe, en daarbij kwam het feit dat we eigenlijk vaker en sneller wilden kunnen publiceren. Een weblog leek de oplossing.

Leuk plan, maar als je, om het voorzichtig te zeggen, niet zo programmeerderig bent aangelegd, is het nog best een klus om zo’n weblog te maken. Nou ja, een site maken is één ding, maar een mooie site die alles doet wat jij vindt dat ‘ie doen, da’s vers twee.

Omdat ik ook nog wel andere dingen te doen had, heeft het even geduurd. Een paar maanden om precies te zijn. Als ik even een beetje tijd had zat ik te priegelen en te proberen. Dat duurde vooral lang omdat ik dingen wilde die de standaardindeling die ik bij wordpress had gekozen eigenlijk niet wilde. Gelukkig was ik koppiger, en ondertussen heb ik een en ander geleerd over de werking van CSS. Eigenlijk was dat klooien best leuk.

Afgelopen woensdag kwam het allerleukste: de lancering! Dat wil zeggen: alle studenten en medewerkers hebben een mail gehad waarin het weblog werd geïntroduceerd en toen was het afwachten.

Gelukkig werd al snel duidelijk dat studenten inderdaad langskwamen. Ze reageerden op de berichten en mijn mailbox liep vol met twittervolgers. Helemaal leuk. En nu uitbouwen die handel, en hopen dat studenten ook nieuwtjes gaan doorgeven en stukjes gaan schrijven. Het bouwen en lanceren was hartstikke leuk, maar nu we lift off hebben gaat het pas echt beginnen!

Het mooiste zou het natuurlijk zijn als de site echt een ontmoetingsplek wordt voor onze studenten, waar ze meer over elkaar te weten komen, gestimuleerd worden om leuke stages te zoeken en bijgepraat worden over het vak door elkaar, docenten en net-afgestudeerden. Dan is ons doel echt bereikt!

Oh, en voor de nieuwsgierigen natuurlijk nog even de link: www.rmpnieuws.nl

Balans

Werken in heb hbo voelt soms als een balanceeract. Colleges, voorbereiding, mail, onderwijsontwikkeling, teamvergaderingen, nieuwsbrieven, SLB-gesprekken, stagebezoeken, afstudeerbegeleiding, gastcolleges regelen, accreditatiewerkgroepen, herkansvraagstukken, vrijstellingsverzoeken, excursies… Het is maar een greep uit allerlei zaken waar ik me afgelopen week (!) mee bezig heb gehouden.

Het is het allerleukste van mijn werk, die afwisseling, maar je moet er ook mee uitkijken. Voordat je het weet heb je te maken met een ‘overload’ en ben je uit balans. Zeker wanneer je ook nog allerlei dingen gaat doen die nergens in je takenplaatje verdisconteerd worden… Niet doen, is het simpele antwoord daarop, maar al die dingen zijn ook zo leuk.

Ik zou alles rondom onze Oxford-plannen niet hebben willen missen. Het contact leggen, het mailen, het zoeken naar openingen, het bezoek in december en straks een bezoek met studenten in februari: allemaal hartstikke spannend en leuk. Maar krijg ik er uren voor? Amper, dus het komt bovenop het gewone werk.

Ook op kleinere schaal stikt het van dit soort ‘leuk-maar-het-kost-tijddilemma’s’. Afgelopen donderdag ben ik met m’n boekencollega en zestien studenten weer naar het Centraal Boekhuis geweest. Een facultatieve excursie als extraatje bij onze boekenmodule. Helemaal goed: een geweldig bedrijf, goeie rondleiding en enthousiaste studenten. Leuke gesprekken met studenten gevoerd en het enorm naar m’n zin gehad. Maar het kost wel weer dik een halve dag in een periode waarin ik omkom in het werk, en in feite is de excursie ook voor ons docenten facultatief. En dus zit je weer te dubben over die balans…

Vooralsnog slaat die balans eigenlijk altijd uit in het voordeel van die leuke activiteiten en dus in het nadeel van mijn tijd. Wat betekent dat de mail vaak ’s avonds opgeschoond wordt en de colleges in het weekend worden voorbereid. Op zich niet zo’n punt, want uit al die leuke dingen haal ik ook veel inspiratie en energie. Maar in weken als deze, waarin het echt té druk wordt (er moet bijvoorbeeld ook wel eens gestudeerd worden) en ik bang ben dat ik zaken over het hoofd zie, sla ik toch weer aan het nadenken over die balans. Het moet toch mogelijk zijn om die te vinden, en je een tijdje niet te voelen als een circusact, die op het slappe koord een jongleervoorstelling staat te geven? Als iemand tips heeft…

Opgepakt

Niet schrikken, niet ikzelf ben door de politie opgepakt, maar de draad, waarover ik laatst schreef, is door mij weer opgepakt. En dat is een vreugdedansje waard.

De tweede week van de kerstvakantie heb ik langzaam maar zeker m’n procesverslag geschreven, en op nieuwjaarsdag, fris bevangen door de goede voornemens, heb ik het verslag afgemaakt en op blackboard ingeleverd. Zomaar drie dagen voor de deadline.

Vervolgens moest de bijeenkomst van afgelopen donderdag nog voorbereid. Dus maandagavond heb ik een presentatie van mijn bevindingen in elkaar gezet, en op woensdagochtend heb ik in een overvolle tram het verslag van een medestudent bestudeerd en van feedback voorzien.

Donderdag kwam ik dus beslagen ten ijs. De presentatie ging goed, de feedback die ik van m’n medestudenten kreeg was (zoals altijd) nuttig en ’s middags heb ik met m’n docent het verslag nog even verder besproken. Hij was er al heel tevreden mee en volgens hem hoeft er nog maar weinig aan te gebeuren. Het enige kritiekpunt was, terecht, dat bij een verslag van zo’n soft proces een aantal zaken wel heel subjectief blijft. Dat klopt, maar ik zou ook niet direct weten hoe ik daar op dit moment in dit specifieke verslag verandering in kan brengen. De komende week moet ik eens bedenken of ik nog ga proberen er wat aan te sleutelen of dat ik het zo laat.

Ondertussen kan ik in elk geval aan de bak met de voorbereidingen van het ‘reparatietraject’. Zoals ik eerder al uitlegde: in verband met de accreditatie moet onze pre-master toch nog worden aangevuld met flink wat methodologie en statistiek (en nog wat zaken). Op 11 februari gaan we daarmee van start, en natuurlijk moet er al voor die bijeenkomst een en ander gebeuren. Daarvoor heb ik vrijdag maar eens een mooie planning in elkaar gedraaid, en daarmee had ik echt het gevoel dat de draad weer is opgepakt. Reparatietraject: here I come!

Nieuw jaar, oude doelen

Een nieuwe lente, een nieuw geluid… Dat schreef de dichter Gorter ooit als begin van zijn beroemde (en heel erg lange) gedicht ‘Mei’. Hoewel het nog lang geen lente is (sterker nog, er schijnt elders in het land weer 15 centimeter sneeuw te liggen), beschrijft deze regel vrij goed het gevoel dat me op nieuwjaarsdag altijd overvalt. Een nieuw begin, tijd om weer van alles aan te pakken en (nu echt) te gaan doen.

Dit keer was ik er op tijd bij, met mijn goede voornemens. Begin december las ik iets over Project Day Zero, en na enige dagen puzzelen had ik zomaar een lijst met wel 101 doelen. Voordeel van dit project ten opzichte van goede voornemens: je kunt er 1001 dagen over doen, da’s dus heel wat langer dan een jaar. En je kunt er op elk moment mee beginnen.

Hoewel ik nog steeds een beetje sceptisch ben (ik ken mezelf met leuke nieuwe projecten, het is maar de vraag hoelang ik die leuk blijf vinden), heb ik het toch aangedurfd een poging te wagen. Ik ben op 6 december van start gegaan, heb alle doelen netjes in een Moleskin-boekje geschreven (meteen een excuus om er een te gebruiken!) en nu is het ‘slechts’ een kwestie van doelen realiseren.

De stand tot nu toe? Helemaal niet slecht, na een maand. Doel 22, 32 en 47 zijn bijvoorbeeld bereikt. Ik heb een filmpje waarin mijn cv wordt samengevat bijgewerkt, want de vorige versie was van drie jaar geleden. Was een fijne kerstvakantieklus.
Verder ben ik eindelijk eens naar het Van Gogh-museum geweest. Ik kwam er al jaren langs en verwonderde me altijd over de rij toeristen voor de deur, maar was er nog nooit binnen geweest. Nu dus wel.
Dan heb ik nog een fijne massage van een uur gehad. Dat wilde ik ook al een tijdlang eens proberen, dus dat doel kan ook afgestreept. Hoewel ik het best nog eens op de lijst wil zetten…

Natuurlijk zijn er ook heel wat doelen die ‘work in progress’ zijn. Doel 6, (minimaal) 101 boeken lezen in 1001 dagen, heb ik natuurlijk nog niet gehaald. Hoewel dit een te makkelijk doel is, denk ik. Maar goed, sinds 6 december staat de teller voor fictie op zes stuks.
Daarnaast heb ik gewerkt aan doel 48: vijf nieuwe recepten zoeken en uitproberen. Ik ben bepaald geen keukenprinses, dus ik vind het al behoorlijk succesvol dat de twee geprobeerde recepten heel eetbaar uitpakten.
En gisteren zijn we weer een beetje verder gekomen met doel 95, het vervangen van aanrecht en kraan. Een beslissing is nog niet genomen, dus voorlopig blijft ook dit doel ‘in progress’, maar er wordt aan gewerkt.

Ook aan heel wat andere doelen wordt gewerkt, op boekengebied, op reisgebied en natuurlijk ook op werk- en studiegebied. Want ook op dat vlak heb ik nog heel wat plannen, waarover ongetwijfeld ook nog wel blogjes volgen. En ondertussen ga ik in dit nieuwe jaar lekker verder met m’n ‘oude’ lijstje!